उर्दू गझलांचा आवाज कायमचा शांत; पद्मश्री बशीर बद्र यांचे ९१ व्या वर्षी निधन
प्रेम, विरह आणि मानवी भावनांना शब्द देणारे ज्येष्ठ शायर बशीर बद्र यांनी भोपाळ येथे घेतला अखेरचा श्वास
बशीर बद्र यांचे निधन
उर्दू गझलांचा मृदू आवाज कायमचा शांत; शब्दांत प्रेम, वेदना आणि एकाकीपण जपणारे पद्मश्री Bashir Badr यांचे निधन
उर्दू शायरीच्या जगात प्रेम, विरह आणि मानवी भावनांना साध्या पण हृदयाला भिडणाऱ्या शब्दांत मांडणारा एक आवाज गुरुवारी
कायमचा शांत झाला. पद्मश्री सन्मानाने गौरविण्यात आलेले ज्येष्ठ कवी Bashir Badr यांनी भोपाळ येथील निवासस्थानी
अखेरचा श्वास घेतला. वयाच्या ९१ व्या वर्षी त्यांनी जगाचा निरोप घेतला आणि उर्दू साहित्यविश्वावर शोककळा पसरली.
गेल्या काही वर्षांपासून स्मृतिभ्रंश आणि वयोमानानुसार उद्भवणाऱ्या आजारांनी त्रस्त असलेल्या बशीर बद्र यांची प्रकृती
सातत्याने खालावत होती. एकेकाळी हजारो श्रोत्यांना आपल्या गझलांनी मंत्रमुग्ध करणारा हा कवी अखेरच्या काळात
लोकांनाही ओळखू शकत नव्हता, ही गोष्ट त्यांच्या चाहत्यांसाठी अत्यंत वेदनादायी ठरली.
प्रेम आणि एकाकीपणाचा कवी
उर्दू शायरीमध्ये अनेक दिग्गज झाले, पण बशीर बद्र यांची शैली वेगळी होती. त्यांनी कठीण शब्दांचा आधार न घेता अगदी
सामान्य माणसाच्या भावना आपल्या शेरांमधून व्यक्त केल्या. प्रेमातली ओढ, नात्यांमधील दुरावा, आठवणींची वेदना आणि
आयुष्यातील एकाकीपण त्यांनी इतक्या सहजतेने मांडले की प्रत्येकाला त्यात स्वतःचे आयुष्य दिसू लागले.
त्यांच्या गझलांमध्ये साहित्यिक अलंकारांपेक्षा भावनांची ताकद जास्त होती. त्यामुळेच मुशायऱ्यांमध्ये त्यांना ऐकण्यासाठी
लोकांची प्रचंड गर्दी व्हायची. त्यांच्या प्रत्येक ओळीवर टाळ्यांचा कडकडाट होत असे
आजच्या पिढीलाही भावणारे शेर
बशीर बद्र यांचे अनेक शेर सोशल मीडियावर आजही मोठ्या प्रमाणात शेअर केले जातात. प्रेमभंग असो, आठवणी असोत
किंवा आयुष्यावरील तत्त्वज्ञान — त्यांच्या ओळी प्रत्येक प्रसंगात लोकांच्या भावना व्यक्त करतात.
त्यांच्या काही लोकप्रिय ओळी आजही लोकांच्या ओठांवर आहेत
“अगर तलाश करूं कोई मिल ही जाएगा,
मगर तुम्हारी तरह कौन मुझ को चाहेगा।”
आणि,
“सर झुकाओगे तो पत्थर देवता हो जाएगा,
इतना मत चाहो उसे वो बेवफा हो जाएगा।”
या ओळींनी अनेक पिढ्यांच्या भावना शब्दबद्ध केल्या.
साहित्यविश्वासाठी मोठी पोकळी
Bashir Badr यांच्या निधनाने उर्दू साहित्यविश्वाने केवळ एक कवी गमावलेला नाही, तर भावना शब्दांत जिवंत ठेवणारा एक
संवेदनशील चेहराही गमावला आहे. त्यांनी गझल केवळ साहित्यिक मंचांपुरती मर्यादित ठेवली नाही, तर सामान्य माणसाच्या मनापर्यंत पोहोचवली.
आज त्यांच्या जाण्याने उर्दू शायरीतील एक सुवर्णपान संपले असले, तरी त्यांच्या गझला पुढील अनेक दशकांपर्यंत प्रेम,
वेदना आणि आठवणींचा आवाज बनून जिवंत राहतील.
